Doing things my own way in London / Dingen op mijn eigen manier doen in Londen

(Nederlands onderaan!)

So, 1 month in London now. It’s a fascinating city, vibrating, overwhelming at times (or, actually, all of the time), and competitive. By now, I feel like I’m settling into life here, which feels good. Not so good is all the work that is catching up with me and the 3 essays I have due soon in my autumn break (you call that a break?!). I’ve also had my true London-hipster moment (see the picture where I’m looking to the side with my way-too-hipster-sunglasses and the way-too-hipster-London-hipster-market-background? ;)).

Last weekend, Bas came to visit, which was great. As we usually do, we planned our days around food and good coffee. And boy do you have good food and coffee here! My ‘house’ is surrounded by good food markets, with food from all over the world. It’s funny to see al the Europeans trying Asian noodles, bao’s and dumplings, while seeing the Asians trying western carrotcake, pizza and pasta. I just wish the coffee was a little less expensive. Since I like studying in lively cafe’s and buying a 3,5 pound (€4) coffee simply isn’t doable for a poor student… But I guess I’ll just have to compromise in other areas, like groceries and insurance ;).

We had a great weekend, also celebrating my flatmate’s birthday. However, the sleeping arrangements required some getting used to, to say the least. My room here simply isn’t made for two people. The bed is barely made for one person, let alone two. This ultimately led to a sort-of slumber party: mattresses on the floor, pillows everywhere… Well, a slumber party exactly, including the lack of sleep. The no sleep part this time caused by fire alarms going off on Saturdays in the middle of the night. This seems to have become a ritual in our hall by the way: a Saturday night simply isn’t a Saturday night with a good, loud fire alarm going off ;).

The feeling of overwhelming choice continues, now paired with a sense of having to do everything and being intimidated by peers. You know, there’s some pretty intimidating people here at LSE. Practicing lawyers, people who’ve set up their own foundations and businesses… Everyone can learn so much from each other. The people that are causing me to doubt my own choices sometimes though, are people just like me, but who are seemingly doing ‘more’ or different things. For example, 80% of the people I know and hang out with are already applying for jobs. Jobs starting September next year, after their master’s is over. What?! I thought I came here to figure out what I want and then, maybe, after, apply for something? I was still thinking about traveling, doing internships, continuing my current job…

It kind of freaks you out: am I doing something wrong? Should I be applying for jobs, taking more language courses, and joining more committees, etc. etc.? Right now, I’ve decided to focus on doing things my own way and not be thrown off guard too much by other people’s choices: I do enough, actually I barely sit still, and do what is important to me. But staying calm and confident in doing things your own way isn’t always easy. Maybe you recognize some of it.

The pictures reminded me of some other cool things from the past two weeks:  going to the pub and eating bagels at two o’clock in the morning, having brunch at Ottolenghi (!) and an amazing lookout point with views of all of London.

I’ll be in Amsterdam from the 27th of October to 4 November by the way, let’s meet for (cheap!) coffee :).

———————————————————————————————–

Nederlands

Een maand in Londen nu. Het is een fascinerende stad, levendig, soms overweldigend (of eigenlijk altijd), en competitief. Langzamerhand heb ik het gevoel dat ik een ritme aan het opbouwen ben en begin te wennen, en dat voelt goed. Minder goed voelen Continue reading “Doing things my own way in London / Dingen op mijn eigen manier doen in Londen”

Keuzestress in Londen / Choices, choices, choices in London

(ENGLISH BELOW)

Keuzes, keuzes, keuzes en een Brits accent.

Hoi, hoe gaat het met jullie? Eigenlijk had ik vorig weekend al willen vertellen hoe het hier is, maar toen besloot mijn lichaam dat de beste weekendbesteding zakdoeken, strepsils, vitaminen en slapen was. Jep, na een week waarin ik mijn hele hebben en houwen naar Londen verplaatste en iets te enthousiast op alles ja zei, was griep onvermijdelijk. Hoewel ik dit nog steeds met een snotneus typ, loop ik inmiddels weer vrolijk rond in het drukke Londen met veel te veel keuzes. En nog niet echt met een Brits accent hoor :).

Zondag 17 september, alweer bijna twee weken geleden, vertrok ik naar de luchthaven. Best een deja vu gevoel na Hong Kong, met een veel te grote koffer met je hebben en houwen naar de luchthaven en daar gaan we weer… Dit keer zonder tranen of tuiten – ja misschien wen je er toch een beetje aan, of misschien maakt het uit dat London toch net ietsje dichterbij is dan Hong Kong? Ik vloog niet alleen maar met Maaike, een vriendin die ik grappig genoeg in Hong Kong heb ontmoet. Supertoevallig studeert zij aan precies dezelfde universiteit en woont ze zelfs in hetzelfde gebouw, daar kwamen we achter toen we een paar maanden daarvoor over Skype aan het bijkletsen waren. Bewijs van de veel te grote koffers (wat moeten we uberhaupt met al die spullen die we dachten nodig te hebben? ;)) uiteraard bijgevoegd in de foto’s onderaan.

Zondag kwamen we aan en was het eerst zaak om onze kamer in te richten. Want hoewel daar wel een bed, bureau en kast in staat, komt de rest toch echt voor je eigen rekening. De eerste dag was de missie dus om in ieder geval een kussen en dekbed te scoren, om in ieder geval te kunnen slapen ‘s nachts, en als het kon iets van keukenspullen. Nu hadden we al veel besteld wat we ergens konden ophalen, dus kwam dat na een dag sjouwen (met nog dagen spierpijn) goed.

De volgende dag begon meteen de Welcome Week – neehoor, niet even rustig settelen in Londen… Continue reading “Keuzestress in Londen / Choices, choices, choices in London”

Ja, ik ga weer bloggen!

(English below)

Ja, ik ga weer bloggen. Of het proberen, ten minste. Al twee jaar (sinds Hong Kong – alweer twee jaar geleden, wow!) heb ik een project op de plank liggen om mijn blog weer op te starten. Nu ik over minder dan een week naar Londen verhuis en meerdere mensen mij vroegen of ik weer ging bloggen, leek mij dit het ultieme moment.

Weer bloggen dus. Maar hoe gaaf Londen ook is, het kan natuurlijk nooit opwegen tegen de ervaringen in Hong Kong, de Filippijnen, Taiwan, Vietnam en India. Die waren geweldig, eng, gek, verbazingwekkend, eye-opening, bijzonder, gelukkig, ongelukkig en alles tegelijk. Nouja, nu ik het zo schrijf, misschien is een jaar in Londen dat ook wel? Maar toch anders, je snapt wat ik bedoel, qua cultuur, natuur en eten en zo.

Wat ik in Londen ga doen? Een jaar een master Human Rights aan de London School of Economics and Political Science. Pfoe, best spannend hoor, maar ik heb er wel zin in. En het heeft ook even geduurd voordat ik tot deze keuze kwam – daar vertel ik jullie graag in een later bericht meer over. Want masteraanmeldingen, beursaanvragen, bepalen wat je ‘later’ wilt doen dat is me toch ook wat…

Daarnaast wil ik niet alleen over mijn tijd in Londen bloggen. Er zijn ook andere dingen waarvan ik het leuk vind om erover te schrijven. Hopelijk vinden jullie dat ook leuk om te lezen :). Tot blogse!


Yep, I’m blogging again! Or trying, at least. For two years now Continue reading “Ja, ik ga weer bloggen!”

Welkom terug

Drieëneenhalve week geleden stapte ik uit het vliegtuig op Amsterdam Schiphol, omhelsde ik lieve mensen die ik een halfjaar niet gezien had, nam ik voor het eerst in vijf weken een warme douche en at ik voor het eerst weer stroopwafels en broodjes met kaas. Thuiskomen was dubbel: aan de ene kant was ik heel blij mijn familie en vrienden weer te kunnen zien en knuffelen, maar aan de andere kant had ik net afscheid genomen van sommige van de meest bijzondere plekken en mensen op aarde. Ik ging huilend weg van elke plek die mijn thuis is geweest, Amsterdam, Hong Kong en Goa – ik denk dat je overal waar je heen gaat mensen en dingen leert kennen en ervaringen hebt waaraan je je hecht, die je lief gaat hebben…

Met dit bericht kom ik nog een belofte na: ik zou nog foto’s plaatsen van mijn tijd in Goa, India. Ik zou willen dat ik meer foto’s had, maar ik was gefocust op andere dingen, denk ik – ik hoop dat jullie een beetje een indruk kunnen krijgen :).

Van de week kwam mijn laatste restje reis ook thuis aan (een doos met spullen die ik vanuit Hong Kong opgestuurd had) – ik denk dat betekent dat ik toch echt weer helemaal thuis ben. Weer thuis zijn is aan de ene kant ontzettend gek, maar aan de andere kant ook weer heel normaal. Ik mis het wel: alle thuizen die ik de afgelopen maanden heb gehad, de bijzondere plekken die ik heb gezien en mensen die ik heb ontmoet… Maar dat laat me alleen maar realiseren hoeveel mooie plekken en mensen er op de wereld zijn om (terug) te zien – ik kan niet wachten!

Voor nu ben ik weer lekker thuis en als ik je nog niet weer gezien heb: tot heel snel!

 

Heel veel liefs, namaste en bedankt voor het volgen,

Anna Marieke

Jahoor, ik leef nog

Ik weet niet waar ik moet beginnen: ik heb de afgelopen meer dan 3 weken zoveel meegemaakt, ervaren, gezien en gevoeld dat ik niet denk dat ik het ooit kan beschrijven. In de afgelopen meer dan 3 weken heb ik afscheid genomen van Hong Kong, een reis gemaakt door Kerala (Zuid India) en inmiddels zitten de eerste 2 weken van mijn yoga teacher training er ook alweer op: hoe snel de tijd kan gaan…

Hoewel Hong Kong en ik de afgelopen 4 maanden een beetje een haat-liefde verhouding hadden, deed ik met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel de laatste keer mijn kamerdeur dicht en vertrok ik naar de luchthaven voor mijn vlucht naar Kerala, Kochi. Hong Kong is ongelooflijk: je hebt er de drukste straten die je ooit gezien hebt, het gekste eten, de mooiste bergen en verlaten stranden en de indrukwekkendste cultuur en levenswijze. Alles is mogelijk in Hong Kong, waar oost en west samenkomen. Hong Kong bestaat, in mijn ervaring, uit tegenstellingen: de mooiste verlaten stranden en bergen staan tegenover de drukste straten en metro’s die je ooit gezien hebt. De prachtigste culturele en religieuze tempels hebben een achtergrond van wolkenkrabbers. Waar iedereen op straat heel erg op zichzelf gericht is, is het familieleven een vijver van warmte en liefde. Er zijn zoveel momenten geweest dat ik helemaal gek was op Hong Kong: alles is mogelijk en het eten, de cultuur, de taal, het afdingen op de markten… Aan de andere kant had ik best veel moeite met de (zoals het op mij overkwam op straat) “survival of the fittest” mentaliteit, waar je op straat honderden keren omver gelopen wordt, zonder dat er ook maar iemand sorry zegt of je aankijkt. En dan had ik de tegenstelling niet: de warme, liefhebbende familie, afgezien van de vrienden die ik gemaakt heb, maar niet diezelfde ervaring. Dat was soms best wel een uitdaging, maar ook een ontzettende leerervaring.

Al met al mis ik Hong Kong nu al, en is het ontzettend gek dat mijn kamer in Morningside College mijn kamer niet meer is, dat de meiden in mijn gang niet meer naar “mama Anna” toekomen voor advies en dat ik niet meer zomaar naar mijn favoriete plekjes toe kan, of een egg waffle kan eten of een bubble tea kan drinken (voor nu althans, want Hong Kong, I will be back!). Voor nu is alles dat ik kan zeggen: hopelijk tot snel, Hong Kong, ik mis je nu al!

Ik heb geen idee hoe ik India moet beschrijven: het is zo ontzettend mooi en overweldigend – één van de bijzonderste landen waar ik ooit geweest ben, dat weet ik zeker. Ik zit hier nu in Jungle Dance Cafe 4 kilometer van Arambol in de provincie Goa, waar we verblijven met de mensen van de yoga teacher training. Ik heb nog nooit eerder in mijn leven zoveel sterren gezien of krekels gehoord. Ik heb ook nog nooit eerder zoveel vreemde insecten gezien, of zulk langzaam internet gehad, of zoveel spierpijn gehad als in de afgelopen weken. Om heel eerlijk te zijn zag ik het toen ik hier aankwam na de groepsreis in Kerala echt even niet meer zitten. Na in het donker aan te komen in the middle of nowhere, al een week koud gedoucht te hebben en toen te douchen onder een waterstraal kouder dan ijsklontjes, geen internet te hebben en aan te komen bij mijn hut, op weg waarnaar ik ik weet niet hoeveel vreemde beestjes en insecten zag bewegen leek een maand me toch wel heel erg lang na de reis die ik er tot dan toe al had opzitten. Toen besloot ik: ik neem het per dag. En de eerste dagen waren sommige dagen goed en sommige slecht en nu kan ik met heel mijn hart zeggen: ik vind het geweldig! Het is hier zo mooi, creatief en bijzonder: terwijl ik dit schrijf zijn er mensen aan het oefenen voor een dansvoorstelling – heel inspirerend.

Elke ochtend behalve zondag sta ik om 06:15 uur op (ja, voor mij ook even wennen), om te beginnen met pranayama (ademhalingstechnieken en meditatie), daarna gaan we verder met een asana les (fysieke yoga les) van anderhalf uur, dan even pauze voor ontbijt, dan anatomie, yoga filosofie, pauze en lunch, dan alignment (van de yoga poses), dan of weer anderhalf uur fysieke yoga of “the art of teaching” en dan om de dag een meditatie (een programma van 06:45 uur tot 19:00 uur). Zondag is officieel een rustdag, maar als je een hele yogales moet voorbereiden voor de volgende dag wordt het meer een huiswerkdag ;). Ja, het is een intensief programma, zowel fysiek (mijn lichaam vindt me echt niet meer lief op sommige momenten) als emotioneel (de ene dag barst ik in huilen uit tijdens een asana of filosofie les, en de andere moet ik in mijn eentje zo hard lachen dat de tranen over mijn wangen lopen: ik weet ook niet helemaal wat er gebeurt, haha). Maar ik leer zoveel over mezelf en anderen, en de wereld. Ik ben echt even bezig met wie ik ben en mijn plek in de wereld, als dat niet te zweverig klinkt (“Oooooo-hhhh-mmmmm” ;)). Ik leer dat alles een meditatie kan zijn, of het nu stilzitten met focus is in kleermakerszit, of dansen, of tennissen, of koken: als je het maar met aandacht doet – het is zo verademend en laat je anders naar dingen kijken. Meer hierover deel ik of in een volgende blogpost (als dat hier nog lukt, want het kostte me twee weken de energie te verzamelen om dit bericht te schrijven, met het drukke programma), in persoon, of in een yogales natuurlijk ;). Ik wist eerst niet zeker of ik het lesgeven leuk zou vinden en hoewel het erg overweldigend is (alleen voor rechtop staan zijn er al zo’n tien instructies voor de juiste houding), is het ook heel bijzonder, heb ik de neiging de dingen die ik leer met anderen te delen, en neem ik het verder zoals het komt.

Het nemen zoals het komt is een beetje de mentaliteit hier: alle vijf de vluchten die ik in of naar India heb genomen waren minstens een uur te laat, er is zoiets als “Indiase tijd” (als je een taxi bestelt moet je er niet op rekenenen dat hij op tijd (of überhaupt) komt, eten krijgen in een restaurant duurt maar zo een uur of anderhalf, afspraken zijn altijd minstens een halfuur later dan afgesproken… ik denk dat je het snapt ;)), niemand vertelt je iets over een planning of wat er hierna gaat gebeuren. Hoewel dit tegen al mijn plan en structuur natuur ingaat, is dit precies wat ik nodig heb: go with the flow! hahaha.  Arambol is hippie en knuffel central – alles is hier flower power: in restaurants zijn geen stoelen, maar kussens op de vloer, iedereen knuffelt elkaar continue en loopt in drollenvangers en andere hippiekleding. Dat kan ik inmiddels ook allemaal van mijn lijstje afvinken: ik ga er helemaal in mee, en geniet ervan, haha.

Ik ben inmiddels zo iemand geworden die altijd zakdoekjes (want toiletpapier, servetten), disinfectiegel (want handen wassen, bestek en bord schoonmaken, toilet schoonmaken) bij zich heeft, die de enorme spinnen op haar plafond gewoon laat zitten, want ik slaap straks toch onder de klamboe en die kan slapen in tuck tucks. Er woont een kikker in één van de wc’s (Freddie), schorpioenen vinden onze lessen ook erg interessant, de douches zijn koud en zonder slot of gebouw, mijn voeten zijn zo rood van het zand ik denk dat ze nooit meer dezelfde kleur zullen worden en mijn kont zit onder de muggen- en mierenbeten. Maar om de een of andere reden maakt dat me allemaal niet zoveel uit, want je neemt het zoals het komt: als Freddie in de ene WC zit, loop je even naar de andere.

Met de groepsreis reisden we naar Kochi (één van de meest ontwikkelde steden in Kerala), Alleppey (een soort Venetië van het oosten, helemaal op water gebouwd, waar we sliepen in een homestay), Kollam (een kleinere plaats, als tijdelijke stop) en Varkalla (een plaats aan de zee). We reisden met bussen, treinen (die echt zo zijn als in de films, maar waar ik toch een dutje kon doen terwijl er letterlijk elke 5 seconden iemand langskwam met op zijn hoofd een kan “chai, chai, chai, chai” (heerlijke kruidige thee) of “coffee, coffee, coffeeeeeeee”, er continue mensen tegen je aanstoten, met dieren rondlopen en je zit op wat houten banken lijken – en dat 5 uur lang), tuck tucks en nog veel meer. Ik luidde het nieuwe jaar in in Varkala, met het lekkerste eten en dansend met de aardigste mensen, die ik allemaal net of niet eerder dan een week geleden ontmoet had.

Ik ben te moe om hier allemaal verder over te vertellen, maar dat komt later, en de foto’s ook (met deze internetsnelheid zou ik er al een uur over doen om één foto te uploaden). De kleuren en de mensen zijn zo mooi, en het eten zo lekker (oh chai, chappati, palak paneer, alle curries an naans – ik wil jullie allemaal meenemen…).

Al met al zo bijzonder en overweldigend, en ik voel me dankbaar.